Zapalenia kości i stawów (zmiany zwyrodnieniowe) pojawiają się wskutek zużycia i uszkodzenia stawów w trakcie całego naszego życia (chodzenie, siedzienie, dźwiganie itp.). Mogą zostać zapoczątkowane przez urazy powstałe podczas uprawiania sportów, drobnych wypadków ( np.potknięcia i upadki ), czy też w wyniku innych zdarzeń, które na ogół idą w niepamięć po zaleczeniu. Ze względu na powszechność występowania tych zmian, każdy z nas powinien liczyć się z tym, że wcześniej czy później będzie miał wątpliwą przyjemność zapoznania się z nimi.
Poranna sztywność stawów to najwcześnieszy objaw. Często przechodzimy nad tym zjawiskiem do porządku dziennego, stwierdzamy, że "pewnie się starzejemy". Czasami sięgamy po różne żele i maści lub, gdy dolegliwość staje się coraz bardziej dokuczliwa, próbujemy sięgać po środki przeciwbólowe, na początku po popularną aspirynę. Dopiero wtedy, gdy ból staje się niemal nie do zniesienia , gdy uniemożliwia sprawne poruszanie się, gdy pojawiają się niepokojące obrzęki - szukamy ratunku u lekarza.
I wciąż jeszcze zbyt mało ludzi wie, że wszystkim kłopotom można zapobiec !!Kluczem do zapobiegania oraz leczenia jest, uregulowanie gospodarki tłuszczowej w naszym organizmie. W naszej przemianie materii dochodzi do pewnego rodzaju konkurencji pomiędzy kwasami tłuszczowymi nienasyconymi ( zwanymi również NNKT lub Omega-3 i Omega-6 ) a tłuszczami nasyconymi.
Sposób odżywiania współczesnego człowieka, nastawiony w naszej kulturze przede wszystkim na tłuszcze zwierzęce, sprzyja wprowadzaniu zdecydowanej przewagi kwasów tłuszczowych nasyconych nad nienasyconymi, a to w wielu procesach metabolicznych ma niekorzystne działanie.
Przewaga nasyconych kwasów tłuszczowych, czyli spożywanie przede wszystkim tłuszczów z mięsa zwierząt i drobiu, bądź nabiału, powoduje w naszym organizmie nadprodukcję substancji, które prowadzą do stanów zapalnych stawów.
Niekorzystne jest równiwż spożywanie nadmiernych ilości kwasów tłuszczowych typu Omega-6 ( olej kukurydziany i słonecznikowy ). Kwasy tłuszczowe nienasycone Omega-3 ( takie, jakie zawiera mięso i narządy ryb ) w przeciwieństwie do tłuszczów zwierzęcych nasyconych ( wieprzowych, wołowych, drobiowych, mlecznych, itd.) nie powodują powstania substancji wywołujących stany zapalne i uszkodzenia stawów.
Ale czy dieta wyleczy zapalenie stawów - niestety, nie. Jak do tej pory nie wynaleziono nic, co jest w stanie w ogóle tę wyleczyć tę chorobę, ale właściwa dieta wspomagana odpowiednimi suplementami potrafi złagodzić jej objawy bardzo znacznie , a nawet - nawet wyleczyć !. Jeśli uda się ograniczyć ostre stany zapalne, organizm jest w stanie wyzwolić substancje powstrzymujące proces deformacji stawów.
Odpowiednie odżywianie oraz stosowanie właściwych suplementów jak:
Omega-3 kwasy tłuszczowe, preparaty zawierające biodostępną biosiarkę, mikroelementy takie jak -wapń, magnez, cynk, selen, żelazo oraz antyoksydanty , a także używanie na codzień czosnku i błonnika, przynosi podwójną korzyść, zmiejsza stany zapalne jak i zakres uszkodzenia stawów.
Nie czekając, aż dołączymy do licznej rzeszy osób narzekających na problemy stawowe, stosujmy profilaktykę tego schorzenia ! !
wtorek, 2 sierpnia 2011
Wybrane metody terapeutyczne stosowane w Centrum Kształcenia i Rehabilitacji
CKiR powstało 25 lat temu z inicjatywy profesora M. Weissa jako Ośrodek Szkolenia Inwalidów. Centrum położone jest w Konstancinie, malowniczej miejscowości słynącej z walorów klimatycznych, rekreacyjnych oraz turystycznych. O zaletach klimatycznych Konstancina decyduje źródło i tężnia solankowa oraz mikroklimat ukształtowany przez suche piaszczyste podłoże, bliskość pasm leśnych z przewagą sosny. Ośrodek znajduje się na terenie Chojnowskiego Parku Krajobrazowego.
Wybrane metody terapeutyczne stosowane w Centrum Kształcenia i Rehabilitacji SpW ciągu ostatnich kilku lat CKiR dynamicznie poszerzyło zakres świadczonych usług w zakresie rehabilitacji leczniczej schorzeń narządu ruchu. Centrum jest ośrodkiem jednym z największych w Polsce, działającym zgodnie z modelem rehabilitacji kompleksowej propagowanym przez profesora W. Degę. Do dyspozycji pacjentów są poradnie: rehabilitacyjna, reumatologiczna i ortopedyczna, a także oddział stacjonarny. Możliwe są konsultacje z psychologiem, pracownikiem socjalnym i specjalistami w zakresie zaopatrzenia ortopedycznego. Każdy pacjent jest badany przez lekarza i na tej podstawie ma przepisywany odpowiedni program leczenia.
Znane jest powszechnie określenie wielkiego filozofa francuskiego Pascala, który żył w XVII w.: „ Ruch to życie, bezruch to śmierć”. Także pogląd Tissota z końca XVIII w., iż ruchem można zastąpić każdy lek, a ruchu nie można zastąpić żadnym, jest stale aktualny. Dlatego też w CKiR duży nacisk kładzie się na program i instruktaż ćwiczeń.
Pacjenci mają możliwość korzystania z sal gimnastycznych, basenu, siłowni. Większość chorych uczestniczy w ćwiczeniach indywidualnych. Terapeuci w zależności od rodzaju schorzenia dobierają odpowiednią metodę leczniczą. Mamy tu do dyspozycji m.in.: ćwiczenia w systemie bloczkowo–ciężarkowym, ćwiczenia równoważne, oddechowe, relaksacyjne, naukę chodu, wyciągi, terapię manualną, metody PNF, Cyriax, Bobath, Mc Kenzie – sprawdzone od wielu lat w Polsce i na świecie. Wybrane sposoby lecznicze zostaną tu bardzo skrótowo omówione.
Terapia manualna jest to leczenie dysfunkcji narządu ruchu przy pomocy rąk terapeuty. Metoda leczenia manualnego ma ponad 100 letnią tradycję, cieszy się popularnością w Stanach Zjednoczonych i Europie Zachodniej. Metoda ta jest skuteczna w leczeniu wielu przypadków zespołów bólowych np. dyskopatii, rwy kulszowej, bólów stawowych i mięśniowych, bólów głowy, migren, przy korektach wad postawy.
Metoda Cyriax opracował ją doktor Jemes Cyriax. Metoda ta obejmuje badanie i leczenie tkanek miękkich takich jak; mięśnie, ścięgna, więzadła, ciałka stawowe, krążki międzykręgowe. Leczenie następuje przez głęboki masaż poprzeczny, manipulacje ręczne, naciąganie oraz wstrzyknięcia dostawowe.
PNF- jest to koncepcja która powstała w 1946 r w klinice kalifornijskiej. Polega ona m.in. na postrzeganiu chorego w sposób całościowy, wykorzystując do terapii silne i zdrowe regiony ciała. PNF to cała gama ćwiczeń i działań obejmujących terapię na macie, naukę chodu, ćwiczenia mięśni mimicznych, a także pracę nad takimi funkcjami jak oddychanie, żucie i połykanie. W tej metodzie chory jest partnerem terapeuty, określa zakres i granice działania.
Metoda NDT Bobath- zastosowana przez Bertę i Karla Bobath w latach 40 – tych w Wielkiej Brytanii. To jedna z częściej stosowanych obecnie metod leczenia zaburzeń neurorozwojowych i ogniskowych uszkodzeń mózgu. Polega na stosowaniu odpowiednich ćwiczeń oraz prowadzenia manipulacji punktami kluczowymi, do których autorzy zaliczyli:- głowę,szyję i tułów, obręcz barkową i kończyny górne, obręcz biodrową i kończyny dolne. Metoda ta pomaga zdobyć lub odzyskać umiejętności ruchowe, przywrócić pełen zakres ruchomości stawowej.
Metoda Mc Kenzie - zastosowana przez Mc Kenzie w Nowej Zelandii w latach 50 – tych, jest jedną z najpowszechniej wykorzystywanych w chwili obecnej w przypadkach dolegliwości bólowych. W metodzie wykorzystywane są najczęściej ćwiczenia wykonywane samodzielnie przez pacjenta, mobilizacje i manipulacje wykonywane przez terapeutę.
W CKiR stosowany jest praktycznie cały zakres medycyny fizykalnej. Jest to dział lecznictwa, w którym wykorzystuje się czynniki fizyczne występujące w przyrodzie lub wytworzone przez różnego rodzaju urządzenia np. urządzenia dostarczające energii cieplnej (łaźnia parowa, diatermia, hydrokolator), prądu stałego (kąpiel czterokomorowa, galwanizacja, jonoforeza) prądów małej częstotliwości (diadynamik), prądu średniej częstotliwości (prądy interferencyjne Nemeca), promieniowanie świetlne (lasery), ultradzwięki, pole magnetyczne niskiej częstotliwości (magnetronik), zabiegi wodne (masaż wirowy, ćwiczenia w wodzie, bicze szkockie), nadmuchy zimnem i krioterapia ogólnoustrojowa. Są to w większości zabiegi zmniejszające ból, działające przeciwzapalnie, przekrwiennie, zmniejszające nadmierne napięcie mięśni. Właściwości niektórych z nich wykorzystuje się również w celu usprawnienia procesów odżywczych i przemiany materii tkanek.
Na uwagę zasługuje to że, w CKiR pacjenci mogą korzystać z nowej metody leczenia zimnem w kriokomorze. Lecznicza temperatura mieści się w zakresie od minus 110 do minus 140 stopni Celsjusza. Miejscowe skutki działania to:
- zmniejszenie bólu
- zmniejszenie obrzęku
- poprawa siły mięśniowej
- działanie przeciwzapalne
- działanie przeciwdepresyjne
Centrum posiada jedną z najnowocześniejszych komór w Polsce. Jest to tzw. kriokomora otwarta, jej wejście i górna część są oszklone. Dzięki temu jest przyjazna dla pacjenta. Do zabiegów fizykalnych i ćwiczeń istnieją określone przeciwwskazania, dlatego schemat leczenia ustala się na podstawie badania lekarskiego.
Metody stosowane w CKiR pozwalają, dzięki swej różnorodności, poprzez zaprogramowanie kompleksowego postępowania, na przywrócenie pacjentom optymalnej sprawności fizycznej i psychicznej. Wykorzystanie leczniczego wpływu klimatu, ćwiczeń fizycznych, masaży oraz czynników fizykalnych stwarza zespół bodźców korzystnie oddziałujących na organizm człowieka chorego, jak również osób zdrowych w ramach odnowy biologicznej.
Opracowała lek. med. Teresa Klonowska – Stajniak
Zapraszamy na naszą stronę internetową www.ckir.pl
Wybrane metody terapeutyczne stosowane w Centrum Kształcenia i Rehabilitacji SpW ciągu ostatnich kilku lat CKiR dynamicznie poszerzyło zakres świadczonych usług w zakresie rehabilitacji leczniczej schorzeń narządu ruchu. Centrum jest ośrodkiem jednym z największych w Polsce, działającym zgodnie z modelem rehabilitacji kompleksowej propagowanym przez profesora W. Degę. Do dyspozycji pacjentów są poradnie: rehabilitacyjna, reumatologiczna i ortopedyczna, a także oddział stacjonarny. Możliwe są konsultacje z psychologiem, pracownikiem socjalnym i specjalistami w zakresie zaopatrzenia ortopedycznego. Każdy pacjent jest badany przez lekarza i na tej podstawie ma przepisywany odpowiedni program leczenia.
Znane jest powszechnie określenie wielkiego filozofa francuskiego Pascala, który żył w XVII w.: „ Ruch to życie, bezruch to śmierć”. Także pogląd Tissota z końca XVIII w., iż ruchem można zastąpić każdy lek, a ruchu nie można zastąpić żadnym, jest stale aktualny. Dlatego też w CKiR duży nacisk kładzie się na program i instruktaż ćwiczeń.
Pacjenci mają możliwość korzystania z sal gimnastycznych, basenu, siłowni. Większość chorych uczestniczy w ćwiczeniach indywidualnych. Terapeuci w zależności od rodzaju schorzenia dobierają odpowiednią metodę leczniczą. Mamy tu do dyspozycji m.in.: ćwiczenia w systemie bloczkowo–ciężarkowym, ćwiczenia równoważne, oddechowe, relaksacyjne, naukę chodu, wyciągi, terapię manualną, metody PNF, Cyriax, Bobath, Mc Kenzie – sprawdzone od wielu lat w Polsce i na świecie. Wybrane sposoby lecznicze zostaną tu bardzo skrótowo omówione.
Terapia manualna jest to leczenie dysfunkcji narządu ruchu przy pomocy rąk terapeuty. Metoda leczenia manualnego ma ponad 100 letnią tradycję, cieszy się popularnością w Stanach Zjednoczonych i Europie Zachodniej. Metoda ta jest skuteczna w leczeniu wielu przypadków zespołów bólowych np. dyskopatii, rwy kulszowej, bólów stawowych i mięśniowych, bólów głowy, migren, przy korektach wad postawy.
Metoda Cyriax opracował ją doktor Jemes Cyriax. Metoda ta obejmuje badanie i leczenie tkanek miękkich takich jak; mięśnie, ścięgna, więzadła, ciałka stawowe, krążki międzykręgowe. Leczenie następuje przez głęboki masaż poprzeczny, manipulacje ręczne, naciąganie oraz wstrzyknięcia dostawowe.
PNF- jest to koncepcja która powstała w 1946 r w klinice kalifornijskiej. Polega ona m.in. na postrzeganiu chorego w sposób całościowy, wykorzystując do terapii silne i zdrowe regiony ciała. PNF to cała gama ćwiczeń i działań obejmujących terapię na macie, naukę chodu, ćwiczenia mięśni mimicznych, a także pracę nad takimi funkcjami jak oddychanie, żucie i połykanie. W tej metodzie chory jest partnerem terapeuty, określa zakres i granice działania.
Metoda NDT Bobath- zastosowana przez Bertę i Karla Bobath w latach 40 – tych w Wielkiej Brytanii. To jedna z częściej stosowanych obecnie metod leczenia zaburzeń neurorozwojowych i ogniskowych uszkodzeń mózgu. Polega na stosowaniu odpowiednich ćwiczeń oraz prowadzenia manipulacji punktami kluczowymi, do których autorzy zaliczyli:- głowę,szyję i tułów, obręcz barkową i kończyny górne, obręcz biodrową i kończyny dolne. Metoda ta pomaga zdobyć lub odzyskać umiejętności ruchowe, przywrócić pełen zakres ruchomości stawowej.
Metoda Mc Kenzie - zastosowana przez Mc Kenzie w Nowej Zelandii w latach 50 – tych, jest jedną z najpowszechniej wykorzystywanych w chwili obecnej w przypadkach dolegliwości bólowych. W metodzie wykorzystywane są najczęściej ćwiczenia wykonywane samodzielnie przez pacjenta, mobilizacje i manipulacje wykonywane przez terapeutę.
W CKiR stosowany jest praktycznie cały zakres medycyny fizykalnej. Jest to dział lecznictwa, w którym wykorzystuje się czynniki fizyczne występujące w przyrodzie lub wytworzone przez różnego rodzaju urządzenia np. urządzenia dostarczające energii cieplnej (łaźnia parowa, diatermia, hydrokolator), prądu stałego (kąpiel czterokomorowa, galwanizacja, jonoforeza) prądów małej częstotliwości (diadynamik), prądu średniej częstotliwości (prądy interferencyjne Nemeca), promieniowanie świetlne (lasery), ultradzwięki, pole magnetyczne niskiej częstotliwości (magnetronik), zabiegi wodne (masaż wirowy, ćwiczenia w wodzie, bicze szkockie), nadmuchy zimnem i krioterapia ogólnoustrojowa. Są to w większości zabiegi zmniejszające ból, działające przeciwzapalnie, przekrwiennie, zmniejszające nadmierne napięcie mięśni. Właściwości niektórych z nich wykorzystuje się również w celu usprawnienia procesów odżywczych i przemiany materii tkanek.
Na uwagę zasługuje to że, w CKiR pacjenci mogą korzystać z nowej metody leczenia zimnem w kriokomorze. Lecznicza temperatura mieści się w zakresie od minus 110 do minus 140 stopni Celsjusza. Miejscowe skutki działania to:
- zmniejszenie bólu
- zmniejszenie obrzęku
- poprawa siły mięśniowej
- działanie przeciwzapalne
- działanie przeciwdepresyjne
Centrum posiada jedną z najnowocześniejszych komór w Polsce. Jest to tzw. kriokomora otwarta, jej wejście i górna część są oszklone. Dzięki temu jest przyjazna dla pacjenta. Do zabiegów fizykalnych i ćwiczeń istnieją określone przeciwwskazania, dlatego schemat leczenia ustala się na podstawie badania lekarskiego.
Metody stosowane w CKiR pozwalają, dzięki swej różnorodności, poprzez zaprogramowanie kompleksowego postępowania, na przywrócenie pacjentom optymalnej sprawności fizycznej i psychicznej. Wykorzystanie leczniczego wpływu klimatu, ćwiczeń fizycznych, masaży oraz czynników fizykalnych stwarza zespół bodźców korzystnie oddziałujących na organizm człowieka chorego, jak również osób zdrowych w ramach odnowy biologicznej.
Opracowała lek. med. Teresa Klonowska – Stajniak
Zapraszamy na naszą stronę internetową www.ckir.pl
stretching
Stretching!?
Określając go w książce „Stretching A-Z” jako: „złożone działanie w celu zwiększenia, bądź przywrócenia elastyczności i/ lub równowagi w napięciu mięśni”, chcieliśmy zwrócić uwagę na wielostronność tych pozornie prostych czynności, ich skuteczność i szerokie zastosowanie.
Wszystkie te zalety dotyczą także utrzymania balansu i symetrii ruchu we wszystkich płaszczyznach, tak w przygotowaniu do treningu sportowego, jak i w działaniach profilaktycznych i zdrowotnych.
Bogata literatura światowa, wsparta wszechstronnymi badaniami, upewnia nas, że stretching nie może już być postrzegany tylko jako rozciąganie mięśni. Mocne zakorzenienie w fizjoterapii, treningu sportowym na każdym poziomie oraz, w działaniach zapobiegających wielu chorobom i problemom zdrowotnym, spowodowało zróżnicowanie technik (rodzajów) stretchingu.
Teoria sportu, w ramach cech motorycznych, rozróżnia trzy rodzaje gibkości: pasywną, statyczną i dynamiczną - tak dzielono rozciąganie mięśni. Na potrzeby różnych sportów i działań podział ten, mniej lub bardziej logicznie, był rozszerzany, specjalistycznie mieszany - nie zawsze zgodnie z podstawami fizjologicznymi. Mamy na myśli odruchy rdzeniowe: na rozciąganie (miotatyczny), odwrócony na rozciąganie (ścięgnisty) i odruch zginania (cofania), a także, asekuracyjne działania układu nerwowego w zakresie hamowania zwrotnego. Takie „historyczne” podejście, niestety, jeszcze gdzieniegdzie pokutuje. Jednak w nauce i praktyce zawodowej, ukształtowało się podstawowych sześć technik stretchingu (B. Andersen, G. Appeldorn, M.J.Alter, B. P. Matthews i inni).
W grupie technik (rodzajów) statycznych:
– t. pasywna i t. aktywna. Ta ostatnia dzielona jest jeszcze na t. izometryczną i PIR (poizometryczną relaksację), która coraz częściej występuje także jako działanie złożone z kilku technik.
W grupie technik dynamicznych:
– techniki aktywne: wzrastająca (development), balistyczna i plyometryczna. Podział ten ukształtowany został w wieloletniej, już ponad 50 – cio letniej praktyce medycznej, sportowej i Fitness. Nie należy zapominać, że wiele z tych technik stosowanych jest od tysięcy lat w kilku systemach zachowań relaksacyjnych, medytacyjnych czy sztuk walki.
Reasumując, takie wyróżnienie technik stretchingu oparte zostało na:
· wyodrębnienie trzech różnych rodzajów gibkości,
· możliwościach wykorzystania odruchów fizjologicznych
wykorzystaniu sił działających w różny sposób i z różną siłą i szybkością na ciało lub aparat ruchu
· innych informacjach: z biomechaniki, fizjologii wielu układów człowieka, teorii sportu i treningu oraz medycyny i profilaktyki zdrowia.
Różnorodność technik stretchingu, w połączeniu z szeroko pojętą metodyką, daje nieograniczone możliwości wykorzystania tysięcy ćwiczeń dla wielokierunkowego, lecz precyzyjnie dobranego działania i wszechstronnego rozwoju człowieka.
W fizjoterapii, rehabilitacji ruchowej i sporcie wszystko już jest prawie jasne i ustabilizowane. I chociaż każda z tych dziedzin życia wyodrębnia, wywyższa i doskonali swoje specjalistyczne działania, to dla milionów „małych” sportowców - chcących stać się lub pozostać młodymi, sprawnymi i zdrowymi - ważne są: skuteczność, prostota i łatwy dostęp do tej formy ruchu. Aby takim pozostać, stretching musi być zrozumiały a więc, dogłębnie poznany i prawidłowo, w swych technikach, nauczany i wykonywany. To jego praktyczność, zrozumiałość i łatwość w nauczaniu powoduje, że w większości krajów rozwiniętych stretching jest podstawą wychowania fizycznego już od poziomu przedszkola. Jego ścisły związek z gimnastyką korekcyjną - poprzez wykorzystanie odpowiednich, prawidłowo dobranych technik i ćwiczeń - podnosi jakość wychowania fizycznego, a możliwość wykonywania łatwych ćwiczeń w każdych niemal warunkach, wprowadziła stretching „pod strzechy” i do wielu dziedzin aktywności fizycznej.
Wyliczając mimowolnie rozpoczętą listę korzyści, trzeba, naszym zdaniem, profity podzielić na profilaktyczne, lecznicze i sportowe - ponieważ ruch w sensie aktywności człowieka, jest tu najbardziej widoczny i logicznie umiejscowiony. Ponadto, we wszystkich trzech przypadkach narzuca się podział na podgrupy zysków: w działaniach profesjonalnych i amatorskich, w których to podziałach, korzyści i czynności określane są często zamiennie i/lub nierozdzielnie.
Takie szerokie i głębokie spojrzenie na możliwości zastosowania różnych technik stretchingu i beneficja z tego płynące, pozwalają zrozumieć: dlaczego - nad wyraz skuteczna w fizjoterapii - technika PIR nie powinna być stosowana np. podczas rozgrzewki piłkarzy ręcznych (zmniejszenie dynamiki ruchu) czy w treningu relaksującym tancerza (napięcia izometryczne), i podobnie, dlaczego - skuteczna w treningu lekkoatletów - technika plyometryczna nie powinna być stosowana w początkach rehabilitacji ruchowej czy w zajęciach korygujących wady postawy (zbyt duża dynamika i zmniejszenie kontroli ruchu).
Wracając do uwagi wcześniej postawionej: wszystkie podziały technik oraz możliwości i zasady prawidłowego zastosowania odpowiednich technik i ćwiczeń, powinny być uwzględniane pod warunkiem - dogłębnego poznania i zrozumienia oraz poprawnego nauczania zarówno instruktorów jak i każdego ćwiczącego. Powstaje problem stworzenia systemu metodycznego nauczania.
Przykładowo: rozciąganie najdłuższej, grzbietowej taśmy mięśniowej od guzów potylicznych do pięt, podczas skłonu do przodu, jest czynnością zróżnicowaną nie tylko pod względem doboru techniki stretchingu; problemy efektywności są tak różne ilościowo i jakościowo, jak różni się człowiek od człowieka. Statystyka podaje, że większość z nas ma bardziej napięte i silniejsze mięśnie tylnej strony uda (mm. kulszowo – goleniowe) niż grzbietu, jednak proporcje i rozłożenie siły napięcia innych grup mięśni, wchodzących w skład rozciąganej taśmy, mogą być diametralnie różne. To wymaga bardzo zróżnicowanego doboru ćwiczeń, ich kolejności i – jak wspomnieliśmy wcześniej - doboru technik stretchingu.
W sekwencji końcowej, chcemy zwrócić uwagę, że poznanie jak największej ilości ćwiczeń, ich umiejętna analiza i stosowanie w różnych technikach i w różnych pozycjach, zwiększa skuteczność wykonywanych na co dzień działań. Instruktorowi, posiadającemu wiadomości z anatomii aparatu ruchu, biomechaniki, fizyki, fizjologii, teorii sportu, metodyki etc – przysporzy nieograniczonych możliwości efektywnej i efektownej pracy. Krótko mówiąc, takie zrozumienie i opanowanie stretchingu pozwala na uniknięcie rutyny, znużenia i błędów (mniej lub bardziej kosztownych). Podniesie jakość i skuteczność rozciągania, rozluźnienia, wyrównania napięć mięśni oraz sprawność, koordynację, siłę i dynamikę ruchu - w każdej działalności, w której będziemy chcieli lub musieli stretching stosować.
Łódź, 28.02.2008 r. mgr mgr Aleksandra i Marian Listkowscy
st. wykładowcy
Uniwersytetu Medycznego w Łodzi
Określając go w książce „Stretching A-Z” jako: „złożone działanie w celu zwiększenia, bądź przywrócenia elastyczności i/ lub równowagi w napięciu mięśni”, chcieliśmy zwrócić uwagę na wielostronność tych pozornie prostych czynności, ich skuteczność i szerokie zastosowanie.
Wszystkie te zalety dotyczą także utrzymania balansu i symetrii ruchu we wszystkich płaszczyznach, tak w przygotowaniu do treningu sportowego, jak i w działaniach profilaktycznych i zdrowotnych.
Bogata literatura światowa, wsparta wszechstronnymi badaniami, upewnia nas, że stretching nie może już być postrzegany tylko jako rozciąganie mięśni. Mocne zakorzenienie w fizjoterapii, treningu sportowym na każdym poziomie oraz, w działaniach zapobiegających wielu chorobom i problemom zdrowotnym, spowodowało zróżnicowanie technik (rodzajów) stretchingu.
Teoria sportu, w ramach cech motorycznych, rozróżnia trzy rodzaje gibkości: pasywną, statyczną i dynamiczną - tak dzielono rozciąganie mięśni. Na potrzeby różnych sportów i działań podział ten, mniej lub bardziej logicznie, był rozszerzany, specjalistycznie mieszany - nie zawsze zgodnie z podstawami fizjologicznymi. Mamy na myśli odruchy rdzeniowe: na rozciąganie (miotatyczny), odwrócony na rozciąganie (ścięgnisty) i odruch zginania (cofania), a także, asekuracyjne działania układu nerwowego w zakresie hamowania zwrotnego. Takie „historyczne” podejście, niestety, jeszcze gdzieniegdzie pokutuje. Jednak w nauce i praktyce zawodowej, ukształtowało się podstawowych sześć technik stretchingu (B. Andersen, G. Appeldorn, M.J.Alter, B. P. Matthews i inni).
W grupie technik (rodzajów) statycznych:
– t. pasywna i t. aktywna. Ta ostatnia dzielona jest jeszcze na t. izometryczną i PIR (poizometryczną relaksację), która coraz częściej występuje także jako działanie złożone z kilku technik.
W grupie technik dynamicznych:
– techniki aktywne: wzrastająca (development), balistyczna i plyometryczna. Podział ten ukształtowany został w wieloletniej, już ponad 50 – cio letniej praktyce medycznej, sportowej i Fitness. Nie należy zapominać, że wiele z tych technik stosowanych jest od tysięcy lat w kilku systemach zachowań relaksacyjnych, medytacyjnych czy sztuk walki.
Reasumując, takie wyróżnienie technik stretchingu oparte zostało na:
· wyodrębnienie trzech różnych rodzajów gibkości,
· możliwościach wykorzystania odruchów fizjologicznych
wykorzystaniu sił działających w różny sposób i z różną siłą i szybkością na ciało lub aparat ruchu
· innych informacjach: z biomechaniki, fizjologii wielu układów człowieka, teorii sportu i treningu oraz medycyny i profilaktyki zdrowia.
Różnorodność technik stretchingu, w połączeniu z szeroko pojętą metodyką, daje nieograniczone możliwości wykorzystania tysięcy ćwiczeń dla wielokierunkowego, lecz precyzyjnie dobranego działania i wszechstronnego rozwoju człowieka.
W fizjoterapii, rehabilitacji ruchowej i sporcie wszystko już jest prawie jasne i ustabilizowane. I chociaż każda z tych dziedzin życia wyodrębnia, wywyższa i doskonali swoje specjalistyczne działania, to dla milionów „małych” sportowców - chcących stać się lub pozostać młodymi, sprawnymi i zdrowymi - ważne są: skuteczność, prostota i łatwy dostęp do tej formy ruchu. Aby takim pozostać, stretching musi być zrozumiały a więc, dogłębnie poznany i prawidłowo, w swych technikach, nauczany i wykonywany. To jego praktyczność, zrozumiałość i łatwość w nauczaniu powoduje, że w większości krajów rozwiniętych stretching jest podstawą wychowania fizycznego już od poziomu przedszkola. Jego ścisły związek z gimnastyką korekcyjną - poprzez wykorzystanie odpowiednich, prawidłowo dobranych technik i ćwiczeń - podnosi jakość wychowania fizycznego, a możliwość wykonywania łatwych ćwiczeń w każdych niemal warunkach, wprowadziła stretching „pod strzechy” i do wielu dziedzin aktywności fizycznej.
Wyliczając mimowolnie rozpoczętą listę korzyści, trzeba, naszym zdaniem, profity podzielić na profilaktyczne, lecznicze i sportowe - ponieważ ruch w sensie aktywności człowieka, jest tu najbardziej widoczny i logicznie umiejscowiony. Ponadto, we wszystkich trzech przypadkach narzuca się podział na podgrupy zysków: w działaniach profesjonalnych i amatorskich, w których to podziałach, korzyści i czynności określane są często zamiennie i/lub nierozdzielnie.
Takie szerokie i głębokie spojrzenie na możliwości zastosowania różnych technik stretchingu i beneficja z tego płynące, pozwalają zrozumieć: dlaczego - nad wyraz skuteczna w fizjoterapii - technika PIR nie powinna być stosowana np. podczas rozgrzewki piłkarzy ręcznych (zmniejszenie dynamiki ruchu) czy w treningu relaksującym tancerza (napięcia izometryczne), i podobnie, dlaczego - skuteczna w treningu lekkoatletów - technika plyometryczna nie powinna być stosowana w początkach rehabilitacji ruchowej czy w zajęciach korygujących wady postawy (zbyt duża dynamika i zmniejszenie kontroli ruchu).
Wracając do uwagi wcześniej postawionej: wszystkie podziały technik oraz możliwości i zasady prawidłowego zastosowania odpowiednich technik i ćwiczeń, powinny być uwzględniane pod warunkiem - dogłębnego poznania i zrozumienia oraz poprawnego nauczania zarówno instruktorów jak i każdego ćwiczącego. Powstaje problem stworzenia systemu metodycznego nauczania.
Przykładowo: rozciąganie najdłuższej, grzbietowej taśmy mięśniowej od guzów potylicznych do pięt, podczas skłonu do przodu, jest czynnością zróżnicowaną nie tylko pod względem doboru techniki stretchingu; problemy efektywności są tak różne ilościowo i jakościowo, jak różni się człowiek od człowieka. Statystyka podaje, że większość z nas ma bardziej napięte i silniejsze mięśnie tylnej strony uda (mm. kulszowo – goleniowe) niż grzbietu, jednak proporcje i rozłożenie siły napięcia innych grup mięśni, wchodzących w skład rozciąganej taśmy, mogą być diametralnie różne. To wymaga bardzo zróżnicowanego doboru ćwiczeń, ich kolejności i – jak wspomnieliśmy wcześniej - doboru technik stretchingu.
W sekwencji końcowej, chcemy zwrócić uwagę, że poznanie jak największej ilości ćwiczeń, ich umiejętna analiza i stosowanie w różnych technikach i w różnych pozycjach, zwiększa skuteczność wykonywanych na co dzień działań. Instruktorowi, posiadającemu wiadomości z anatomii aparatu ruchu, biomechaniki, fizyki, fizjologii, teorii sportu, metodyki etc – przysporzy nieograniczonych możliwości efektywnej i efektownej pracy. Krótko mówiąc, takie zrozumienie i opanowanie stretchingu pozwala na uniknięcie rutyny, znużenia i błędów (mniej lub bardziej kosztownych). Podniesie jakość i skuteczność rozciągania, rozluźnienia, wyrównania napięć mięśni oraz sprawność, koordynację, siłę i dynamikę ruchu - w każdej działalności, w której będziemy chcieli lub musieli stretching stosować.
Łódź, 28.02.2008 r. mgr mgr Aleksandra i Marian Listkowscy
st. wykładowcy
Uniwersytetu Medycznego w Łodzi
Zabiegi fizykalne w chorobie Raynauda!!!!
Zabiegi fizykalne w chorobie Raynauda
Chorobę Raynauda charakteryzuje utrzymujący się 15-30 minut napadowy skurcz małych tętnic rąk lub stóp, wywołany przede wszystkim zimnem lub emocjami. Palce rąk stają się wtedy blade, a nawet białe, a po ogrzaniu sine i w końcu czerwone. Są zdrętwiałe, pozbawione czucia; może występować w nich kłucie.
W początkowym okresie choroby naczynia krwionośne nie są zmienione, a ich skurcze maja charakter odruchowy. Jednak z biegiem lat następuje przerost warstwy mięśniowej ścian naczyń krwionośnych, co powoduje ich pogrubienie. Następuje przerost śródbłonka, stanowiącego wewnętrzną ścianę tętnicy. Zmiany te powodują dodatkowe zwężenie tętnic, co sprzyja powstawaniu drobnych zakrzepów. Może to czasem spowodować zgorzel palców.
Wodolecznictwo kneippowskie, pozwalając na subtelne zwiększenie dawki bodźców mechanicznych i termicznych, odgrywa duża rolę w leczeniu chorób naczyń krwionośnych, ponieważ u nich podłoża leżą zmiany napięcia nerwów naczynioruchowych. Zabiegi wodolecznicze zmniejszają bowiem napięcie nerwów naczynioruchowych oraz działają regulująco na ośrodki układu autonomicznego.
Przeciwwskazanie. Do nich stanowi właściwie ten okres zaawansowanej choroby Raynauda, w którym występują już zmiany organiczne w naczyniach i na ich podłożu-martwica tkanek.
Do kąpieli dodaje się wyciągi z różnych ziół, np. rozmarynu, siana, igliwia. Stosuje się też kneippowski woreczek z sianem na okolicę lędźwiową kręgosłupa. Przy zwiększonej wrażliwości chorego na zimna należy bardzo ostrożnie je stosować w drugiej fazie zabiegów zmiennocieplnych lub zrezygnować z nich całkowicie.
Oprócz małej hydroterapii kneippowskiej zalecane są również:
• Ciepłe kąpiele całkowite, w tym również aromatyczne,
• Pływanie w ciepłej wodzie,
• Ostrożny masaż podwodny,Kąpiele kwasowęglowe.
Elektroterapia
• Prądy wielkiej częstotliwości
• Prądy diadynamiczne
• Pulsujące pole magnetyczne małej częstotliwości
• Galwanizacja stabilna,
• Kąpiele elektryczno-wodne
Balneoterapia
• Kąpiele kwasowęglowe.
• Częściowe kąpiele siarkowe i siarczkowo-siarkowodorowe.
• Kąpiele radonowe.
• Częściowe kąpiele borowinowe
• Zawijania borowinowe
Leczenie w sanatoriach uzdrowiskowych w Ciechocinku, Długopolu, Konstancinie, Kołobrzegu, Krynicy, Kudowie, Lądku, Polanicy, Świeradowie, Świnoujściu.
Lecznicze stosowanie ruchu
Ruch jest niezbędny. Praktycznie leczenie ruchem obejmuje wszystkie dziedziny sportu: od gimnastyki, gier ruchowych, i ćwiczeń z piłką- do sportu wyczynowego. Należy jednak chronić ciało przed działaniem zimna!
Odżywianie
Należy odżywiać się normalnie, stosownie do wieku, płci, pracy i należnej masy ciała. Pożywienie powinno zawierać dużo owoców i warzyw.
Ziołolecznictwo
Zaleca się herbaty ziołowe uspokajające z kozła lekarskiego i chmielu, a także z dziurawca i rozmarynu. Zamiast herbat ziołowych można przyjmować tabletki Seda-Kneipp, zawierający wyciąg z chmielu i kozla lekarskiego, tabletki z wyciągiem z głogu, sok z rozmarynu Kneippa.
Chorobę Raynauda charakteryzuje utrzymujący się 15-30 minut napadowy skurcz małych tętnic rąk lub stóp, wywołany przede wszystkim zimnem lub emocjami. Palce rąk stają się wtedy blade, a nawet białe, a po ogrzaniu sine i w końcu czerwone. Są zdrętwiałe, pozbawione czucia; może występować w nich kłucie.
W początkowym okresie choroby naczynia krwionośne nie są zmienione, a ich skurcze maja charakter odruchowy. Jednak z biegiem lat następuje przerost warstwy mięśniowej ścian naczyń krwionośnych, co powoduje ich pogrubienie. Następuje przerost śródbłonka, stanowiącego wewnętrzną ścianę tętnicy. Zmiany te powodują dodatkowe zwężenie tętnic, co sprzyja powstawaniu drobnych zakrzepów. Może to czasem spowodować zgorzel palców.
Wodolecznictwo kneippowskie, pozwalając na subtelne zwiększenie dawki bodźców mechanicznych i termicznych, odgrywa duża rolę w leczeniu chorób naczyń krwionośnych, ponieważ u nich podłoża leżą zmiany napięcia nerwów naczynioruchowych. Zabiegi wodolecznicze zmniejszają bowiem napięcie nerwów naczynioruchowych oraz działają regulująco na ośrodki układu autonomicznego.
Przeciwwskazanie. Do nich stanowi właściwie ten okres zaawansowanej choroby Raynauda, w którym występują już zmiany organiczne w naczyniach i na ich podłożu-martwica tkanek.
Do kąpieli dodaje się wyciągi z różnych ziół, np. rozmarynu, siana, igliwia. Stosuje się też kneippowski woreczek z sianem na okolicę lędźwiową kręgosłupa. Przy zwiększonej wrażliwości chorego na zimna należy bardzo ostrożnie je stosować w drugiej fazie zabiegów zmiennocieplnych lub zrezygnować z nich całkowicie.
Oprócz małej hydroterapii kneippowskiej zalecane są również:
• Ciepłe kąpiele całkowite, w tym również aromatyczne,
• Pływanie w ciepłej wodzie,
• Ostrożny masaż podwodny,Kąpiele kwasowęglowe.
Elektroterapia
• Prądy wielkiej częstotliwości
• Prądy diadynamiczne
• Pulsujące pole magnetyczne małej częstotliwości
• Galwanizacja stabilna,
• Kąpiele elektryczno-wodne
Balneoterapia
• Kąpiele kwasowęglowe.
• Częściowe kąpiele siarkowe i siarczkowo-siarkowodorowe.
• Kąpiele radonowe.
• Częściowe kąpiele borowinowe
• Zawijania borowinowe
Leczenie w sanatoriach uzdrowiskowych w Ciechocinku, Długopolu, Konstancinie, Kołobrzegu, Krynicy, Kudowie, Lądku, Polanicy, Świeradowie, Świnoujściu.
Lecznicze stosowanie ruchu
Ruch jest niezbędny. Praktycznie leczenie ruchem obejmuje wszystkie dziedziny sportu: od gimnastyki, gier ruchowych, i ćwiczeń z piłką- do sportu wyczynowego. Należy jednak chronić ciało przed działaniem zimna!
Odżywianie
Należy odżywiać się normalnie, stosownie do wieku, płci, pracy i należnej masy ciała. Pożywienie powinno zawierać dużo owoców i warzyw.
Ziołolecznictwo
Zaleca się herbaty ziołowe uspokajające z kozła lekarskiego i chmielu, a także z dziurawca i rozmarynu. Zamiast herbat ziołowych można przyjmować tabletki Seda-Kneipp, zawierający wyciąg z chmielu i kozla lekarskiego, tabletki z wyciągiem z głogu, sok z rozmarynu Kneippa.
Ochrona wzroku przed światłem laserowym wykorzystywanym w fizykoterapii
Lasery zaczęły być wykorzystywane w medycynie właściwie od momentu swojego pojawienia się. Było to spowodowane możliwościami, jakie daje tak duże skupienie energii w małym obszarze. Pierwsze lasery zastosowano w chirurgii gałki ocznej, z biegiem lat zaczęto używać coraz nowszych typów laserów w różnych dziedzinach medycyny, także w fizykoterapii. Niektóre schorzenia można obecnie leczyć tylko laserem.
Ochrona przeciwlaserowa
O skuteczności i powszechności stosowania lasera w medycynie świadczy coraz większa ilość udokumentowanych badań, co przekłada się na wzrost liczby urządzeń wykorzystujących laser, które pojawiają się na rynku. Należy jednak pamiętać, że choć laser jest wspaniałym narzędziem pozwalającym leczyć szeroki rodzaj schorzeń, jest także bardzo niebezpieczny dla wzroku. Wystarczy chwila nieuwagi i nawet odbita wiązka laserowa może w sposób nieodwracalny uszkodzić wzrok. W trakcie wykonywania zabiegu zarówno osoba wykonująca zabieg jak i pacjent narażone są na działanie wiązki laserowej. Dlatego okulary ochronne są bezwzględnie wymagane w czasie wykonywania zabiegu z użyciem lasera. Chociaż osoby wykonujące zabieg w zdecydowanej większości zdają sobie sprawę z zagrożenia dla wzroku jakie niesie za sobą promieniowanie laserowe spotyka się osoby lekceważące zagrożenie i nie stosujące odpowiednich okularów ochronnych. Należy tutaj zaznaczyć że wszystkie osoby znajdujące się w pomieszczeniu muszą założyć okulary ochronne żeby ochronić oczy przed możliwym naświetleniem oczu przez odbitą wiązkę laserową Wszystkie używane okulary bezwzględnie muszą posiadać certyfikat CE i EN207 co zapewnia wysoką jakość okularów, gwarantuje bezpieczeństwo pracy oraz daje pewność parametrów umieszczonych w karcie katalogowej. W Unii Europejskiej zabronione jest stosowanie nie certyfikowanych okularów które mogą stanowić zagrożenie dla wzroku zarówno osoby wykonującej zabieg jak i pacjenta.
Dla osoby która poddaje się zabiegowi (pacjenta) należy zastosować tzw „zaślepki” odcinające całkowicie promieniowanie laserowe lub dedykowane okulary przeciwlaserowe. Tutaj również należy zwrócić uwagę na certyfikat zgodności z normą EN207 co zagwarantuje pełne bezpieczeństwo zabiegu.
Do każdego nowo zakupionego urządzenia producent dołącza odpowiednie okulary ochronne. Okulary należy jednak traktować jako element eksploatacyjny, który co pewien czas należy wymienić ponieważ nawet przy najbardziej delikatnym traktowaniu okulary rysują się i niszczą. Należy jednocześnie pamiętać że nie można używać okularów, jeśli są podrapane, filtr zmienił kolor lub w jakikolwiek inny sposób uszkodzone. Właściwości takich okularów zmieniają się a stopień ochrony laserowej obniża się lub całkowicie zanika. Zniszczone okulary trzeba wymienić a dobór okularów nie jest sprawą prostą i należy zawsze poradzić się specjalisty w zakresie ochrony przeciw laserowej. Dobór okularów do lasera o konkretnej długości fali oraz mocy wiązki laserowej musi zostać przeprowadzona przez osobę posiadającą niezbędną wiedzę i doświadczenie.
W przypadku zniszczenia lub uszkodzenia okularów nie ma możliwości przeprowadzania zabiegów co wiąże się z konkretnymi stratami dla przychodni lub gabinetu. Dlatego ważnym elementem jest wybór dostawcy okularów który w błyskawiczny sposób zaproponuje odpowiednie okulary i szybko zrealizuje dostawę. Firma AMECAM jest przedstawicielem na Polskę lidera w produkcji okularów przeciwlaserowych – amerykańskiej firmy Nor Laser. AMECAM posiada niezbędną wiedzę do optymalnego doboru filtru a okulary są certyfikowane i w pełni bezpieczne dla użytkowników.
Ochrona przeciwlaserowa
O skuteczności i powszechności stosowania lasera w medycynie świadczy coraz większa ilość udokumentowanych badań, co przekłada się na wzrost liczby urządzeń wykorzystujących laser, które pojawiają się na rynku. Należy jednak pamiętać, że choć laser jest wspaniałym narzędziem pozwalającym leczyć szeroki rodzaj schorzeń, jest także bardzo niebezpieczny dla wzroku. Wystarczy chwila nieuwagi i nawet odbita wiązka laserowa może w sposób nieodwracalny uszkodzić wzrok. W trakcie wykonywania zabiegu zarówno osoba wykonująca zabieg jak i pacjent narażone są na działanie wiązki laserowej. Dlatego okulary ochronne są bezwzględnie wymagane w czasie wykonywania zabiegu z użyciem lasera. Chociaż osoby wykonujące zabieg w zdecydowanej większości zdają sobie sprawę z zagrożenia dla wzroku jakie niesie za sobą promieniowanie laserowe spotyka się osoby lekceważące zagrożenie i nie stosujące odpowiednich okularów ochronnych. Należy tutaj zaznaczyć że wszystkie osoby znajdujące się w pomieszczeniu muszą założyć okulary ochronne żeby ochronić oczy przed możliwym naświetleniem oczu przez odbitą wiązkę laserową Wszystkie używane okulary bezwzględnie muszą posiadać certyfikat CE i EN207 co zapewnia wysoką jakość okularów, gwarantuje bezpieczeństwo pracy oraz daje pewność parametrów umieszczonych w karcie katalogowej. W Unii Europejskiej zabronione jest stosowanie nie certyfikowanych okularów które mogą stanowić zagrożenie dla wzroku zarówno osoby wykonującej zabieg jak i pacjenta.
Dla osoby która poddaje się zabiegowi (pacjenta) należy zastosować tzw „zaślepki” odcinające całkowicie promieniowanie laserowe lub dedykowane okulary przeciwlaserowe. Tutaj również należy zwrócić uwagę na certyfikat zgodności z normą EN207 co zagwarantuje pełne bezpieczeństwo zabiegu.
Do każdego nowo zakupionego urządzenia producent dołącza odpowiednie okulary ochronne. Okulary należy jednak traktować jako element eksploatacyjny, który co pewien czas należy wymienić ponieważ nawet przy najbardziej delikatnym traktowaniu okulary rysują się i niszczą. Należy jednocześnie pamiętać że nie można używać okularów, jeśli są podrapane, filtr zmienił kolor lub w jakikolwiek inny sposób uszkodzone. Właściwości takich okularów zmieniają się a stopień ochrony laserowej obniża się lub całkowicie zanika. Zniszczone okulary trzeba wymienić a dobór okularów nie jest sprawą prostą i należy zawsze poradzić się specjalisty w zakresie ochrony przeciw laserowej. Dobór okularów do lasera o konkretnej długości fali oraz mocy wiązki laserowej musi zostać przeprowadzona przez osobę posiadającą niezbędną wiedzę i doświadczenie.
W przypadku zniszczenia lub uszkodzenia okularów nie ma możliwości przeprowadzania zabiegów co wiąże się z konkretnymi stratami dla przychodni lub gabinetu. Dlatego ważnym elementem jest wybór dostawcy okularów który w błyskawiczny sposób zaproponuje odpowiednie okulary i szybko zrealizuje dostawę. Firma AMECAM jest przedstawicielem na Polskę lidera w produkcji okularów przeciwlaserowych – amerykańskiej firmy Nor Laser. AMECAM posiada niezbędną wiedzę do optymalnego doboru filtru a okulary są certyfikowane i w pełni bezpieczne dla użytkowników.
Subskrybuj:
Posty (Atom)